Nazi Lauck NSDAP/AO Nederlands NS-Nieuwsbulletin 106-17 . . .

Nazi Lauck NSDAP/AO

NS-NIEUWSBULLETIN

van de NSDAP/AO - Nederlandse Internet-Editie

Nummer 106/17 - winter 2000/2001 (111/112)

NS-NIEUWSBULLETIN wordt onregelmatig gepubliceerd door de NSDAP/AO in verscheidene talen: Nederlands, Frans, Hongaars, Italiaans, Portugees, Spaans en Zweeds.

De abonnementsprijs is 60,00 NLG of een gelijkwaardig bedrag in alle gangbare valuta´s voor twaalf uitgaven. (Ter betaling worden uitsluitend bankbiljetten geaccepteerd ! [Dus géén munten, postzegels, cheques of Internationale postwissels kunnen aangenomen worden.]

De NSDAP/AO publiceert ook geillustreerde nieuwskranten in het Duits (NS-Kampfruf, tweemaandelijks, abonnement eveneens 60,00 NLG voor twaalf uitgaven) en in het Engels (The New Order, tweemaandelijks, abonnement 110 NLG voor twaalf uitgaven).

De in groot formaat uitgegeven krant FÆDRELANDET in het Deens, is een gezamenlijk project met de DNSM, Postboks 32, DK-2670 Greve, Denemarken.

Schrijvers en vertalers die bereid zijn om vrijwillig te helpen zijn welkom !

Let op onze uitvoerige veiligheidsaanwijzingen !

Zie ook onze uitgebreide verkooplijst !

NSDAP/AO : PO Box 6414, Lincoln, NE 68506 U.S.A.

http://www.nazi-lauck-nsdapao.com

Aktiebericht van 25.11.2000(111) in Berlijn

of "Wij zijn de opstand der eervollen !"

Berlijn, metrostation Schönefelde, ongeveer om half negen ´s morgens. Een klein honderdtal van de plaatselijke politie en versterkingstroepen van de Bondsgrenswacht, allen zwaar bewapend, grendelden het gehele metrostation en haar omgeving hermetisch af. Er hing

spanning in de lucht… Dan, kwamen wij geleidelijk aan. Bus na bus volgde, kameraden uit alle delen van het land arriveerden ; als eersten kameraden van de NPD-kring Baden-Württemberg, vervolgens Beieren, uiteindelijk zelfs kameraden uit Frankfurt en van elders. Men begroette elkaar, formeerde zich en spoorde elkaar aan, de tijd voor de afmars, die zo ongeveer om twaalf uur zou plaatsvinden, te laten verstrijken. En al na korte tijd bevond het gehele metrostation zich in "nationale handen", kameraden patrouilleerden temidden van de sterke politieaanwezigheid, die zoals gewoonlijk niet kleinzerig met de mensen omging: strenge bevelen alsook pijnlijk precieze controles waren de regel. Zo mocht men plotseling noch de Zwart-wit-rode noch de NPD-partijvlag (en dat nog wel op een NPD-demonstratie !) gebruiken, en aanstekers en insignes, die zelfs in de BRD legaal zijn (daartoe telde ook het NPD-/JN-partijinsigne), moesten om ongeloofwaardige redenen worden verwijderd.Ook werd verboden, de slagzin "Hier marcheert het Nationale Verzet!" te roepen, hetgeen onbegrijpelijk leek maar tegelijkertijd getuigde van de reeds ingetreden hulpeloosheid van het BRD-bewind en haar hielelikkers… Uiteindelijk waren uitsluitend Zwart-rood-goude vlaggen toegestaan, die zoals bekend in onze kringen eerder zeldzaam zijn aan te treffen. Hoe het ook zij, de moraal en de strijdvaardigheid van de deelnemers was en bleef ongebroken. Zij wilden het BRD-bewind een antwoord geven op de mediahetze van de laatste dagen en weken, zij wilden gezicht tonen en het volk bewijzen, dat Wij de opstand van de eervollen zijn en beslist niet de door Bondskanselier Schröder en zijn lakeien in het leven geroepen moordende en lynchende meute van zogenaamde "antifascisten" , wiens motto het schijnt te zijn "Het fascisme bestrijden maar zijn methoden overnemen".

Hoewel de hoofddemonstratie op die dag door de NPD in het leven geroepen werd, moet vermeld worden, dat naast NPD-/JN-kameraden ook vrije krachten, kameraden van het Nationale Verzet, alsook afdelingen uit Zwitserland, Engeland en zelfs Skandinavië de uiteindelijke protestmenigte van rond 2500 mensen vormden. Heus een aantal, dat voor het naoorlogse Berlijn geweldig is ! En gelijktijdig vormde dit het voorspel van het zelf door de NPD afgekondigde en later weer opgeheven demonstratieverbod.

Intussen was het al twaalf uur ´s middags en werden we door de politie naar onze speciale metro begeleid, die in de richting van Berlijn-Midden vertrok. Aldaar was de voorpret groot, en toen de speciale trein op station Berlijn-Oost tot staan kwam en wij eindelijk met het andere deel van de kameraden samen kwamen, dat daar reeds wachtte, was de euforie op haar voortijdige hoogtepunt. Thans stonden allen verzameld op het plein voor het metrostation., kameraden uit Berlijn, Saksen en van elders, allen geraakten verenigd en formeerden zich, zodat de mars zo spoedig mogelijk kon beginnen. Ook waren de NPD-partijleider Udo Voigt, Horst Mahler, Per Lennart Aae, Holger Apfel en andere leidinggevende personen ter plaatse. Men mag natuurlijk niet de massa´s derderangs pers- , TV- en krantenverslaggevers buiten beschouwing laten, die razend met hun camera´s ronddraaiden en pakkende beelden in de wacht probeerden te slepen.

Daarna, ongeveer een kwartier later, kwamen de eerste luidsprekerwagens en vlaggen, spandoeken, banieren en megafoons werden verdeeld. En plotseling waren NPD-vlaggen weer toegestaan ! De politie op metrostation Schönefelde had dus tegen ons gelogen en met kinderlijke methoden geprobeerd onze betoging te saboteren, want wij waren immers gedwongen onze vlaggen in de bus achter te laten. Echter dit feit zou volkomen ondergeschikt blijken te zijn, want onze strijdlust bleef ongeremd.

Tijdens het verdere verloop van de gebeurtenis moesten telkens de afzonderlijke afdelingen van de kringen zich formeren, waarbij steeds de kameraden van dezelfde kring zich bij de vlag van de betreffende kring verzamelden. Zo formeerde zich de demonstratiestoet geleidelijk en uit de voorafgaand kriskras door elkaar lopende massa vormden zich geordende marskolonnen tezamen met ordebewaarders, vlaggen- en spandoekdragers, die alleen nog op het signaal tot vooruitmarcheren wachtten. Langzaam was het dan zover, alvorens hield Per Lennart Aae nog een toespraak over de onderdrukking van nationale burgers, die bijval oogstte en door de verslaggevers alweer met in toorn verstoken gezicht werd opgenomen. De mars kon beginnen !

Het feit dat de mars in de Rijkshoofdstad plaatsvond, berokkende enkele kameraden zorg, want men hield rekening met een grotere optocht van de ach zo radikale Berlijnse "antifa", die zoals bekend al op de eerste Mei van dit jaar haar terreur en haar verwoestingszucht openlijk liet zien. En op ironische wijze waren nu diezelfde chaoten, brandstichters en relschoppers opgeroepen, om "de Nazis af te maken". Zo lieten namelijk al Thierse en Co. voor de demonstratie op de radio verkondigen, dat "elke eervolle burger de rechtse meute met verzet tegemoet te treden", dus de optocht met alle middelen zou moeten verhinderen, hetgeen natuurlijk dwangmatig tot geweld moet leiden ! Niettegenstaande zou het tenslotte echter heel anders lopen, dan de BRD-machthebbers vurig hoopten… En al vooraf zij gezegd, dat de mobilisatie van de zogenaamde Berlijnse "antifa" lachwekkend, armetierig en eenvoudig meelijwekkend was ! Zij werden door ons overrompeld en ik beweer zelfs, dat de situatie veel minder "explosief" was als toentertijd in Mei van dit jaar in Fürth. En eenieder, die aan deze grote demonstratie deelnam, kreeg een goed beeld van de "Berlijnse autonomen". De hele paniekmakerij bleek een totale afgang. Hiertoe zij nog vermeld, dat Thierse en Co. op het voorterrein met een menigte van 50.000 tegendemonstranten dreigde. Vanzelfsprekend een menigte, die nimmer en nooit tot stand kwam !

Onze demonstratietocht zette zich in beweging en ging in de richting Alexanderplein. We staken de "straat van de Parijse commune" over en sloegen vervolgens de "Karl-Marx-Allee" in, hetgeen alleen al een symbolische triomf op de rode pest van toen en nu betekende. Onder het hamerende roepen "Neer met de rode pest !", "Berlijn blijft Duits !", "Hier marcheert de NPD !" en "Straat vrij voor het Nationale Verzet !" veegden wij de weinige enkele resten van het rode schuim weg. Velen stelden zich demonstratief beschermend voor het Marx-standbeeld op, dat in die straat te vinden is, en krioelden hulpeloos voor zich uit, want anders kan men het gekrijs dat van de overwegend 14-15 jarigen "tegendemonstranten" uitging niet betitelen.

Daarnaast hadden een paar zogenaamde "antifascisten" en overige verwarde gestalten het waanidee dat ze de indruk van een overmacht zouden kunnen wekken, doordat ze de demonstratietocht op de voet volgden. Deze methode bewees zich al op de eerste Mei van dit jaar in Fürth als een mislukking.

"Duitsland kan men niet verbieden !", "Argumenten in plaats van verboden !" weerklonk telkens weer in de straten en maakte het volk duidelijk, dat Duitsland altijd nog leeft ! Wij hadden de heerschappij over de straat; elke nog zo bekrompen en door de mediahetze verblinde "tegendemonstrant" moest dit inzien, en het was deels werkelijk verbazingwekkend,

wat een haat de hersenspoeling van het BRD-systeem in de hoofden van die jonge mensen aanwakkerde, die intussen niet eens wisten, hoezo zij de demonstratie überhaupt moesten storen. Volledig buiten zichzelf schreeuwden zij "Duitsland verrek !" en het zaad van het duitsvijandige BRD-bewind leek op te gaan.

Vastberaden, ordelijk en met vaste tred marcheerden onze kolonnen, aangevoerd door de partijleiding, gevolgd door de kringen, doelbewust en vastbesloten door de straten van Berlijn. Dit keer sloten zich - tot verbazing en afschuw van de ons volgende persratten – zelfs mensen spontaan aan, kregen vlaggen en voerden met ons op de straat de strijd om Duitsland.Voor hen is grote lof uit te spreken, want zij waagden het, ondanks de kortstondige onraad en de hetze in de systeemmedia, zij aan zij met ons kleur te bekennen !

Zoals de gehele demonstratie, verliep ook tot dan toe alles vreedzaam. Toen we echter kort voor het Alexanderplein waren aangekomen, kwam het tot het enige incident, dat zoals gebruikelijk van militante "antifascisten" uitging: Er werd één enkele nietige vuurpijl, alsook enkele flessen en stenen op ons geworpen. De massieve politieaanwezigheid moest zich de moeite waard maken: binnen enkele seconden kwamen verscheidene waterkanonnen van de Berlijnse politie aan en spoelden de antifaratten letterlijk weg ! Onder toeroepen onzerzijds als "Water mars !" en "bis ! bis!"vond dit plaats, en toen ook de laatste rat verdwenen was, weerklonk een enorm applaus van de gehele demonstratietocht door de straten en onze vlaggen dansten zegevol waaiend over Berlijn.

Onze vijanden(zowel die op de straat alsook die in de Bondsdag en elders) schuimden al van woede en de situatie scheen zich anders te ontwikkelen als zekere mensen zich voorstelden…

Daarom verbaast het ook niet, dat slechts een paar honderd meter na dit (voor onze tegenstanders) onaangename incident de Berlijnse politie de demonstratie voor beëindigd verklaarde, daar klaarblijkelijk een "grote menigte mensen" de verdere weg versperde en daarmee " de veiligheid van de deelnemers niet meer gewaarborgd kon worden". Dat was echter uitermate twijfelachtig, omdat immers de straten al relatief ontruimd waren en wij bij lange na geen "grote mensenmenigte" (buiten onszelf natuurlijk) meer zien konden ! Parallel aan onze demonstratie kwamen wel enkele mensen (of uit vrij wil of niet) elders in Berlijn bij elkaar, om met "Papa Thierse" het feit te betreuren, dat Duitsland langzaam maar zeker ontwaakt, maar dit was ver weg van onze betoging.

Ook moet op deze plek vermeld worden, dat de latere mediaberichten, de demonstratie zou

"spoedig tot een einde zijn gekomen", onwaar zijn, immers we marcheerden tot dan toe reeds

3½ uur ! Tenslotte voegden wij ons naar het politiegeweld en betraden de zeer gehaast gehaalde speciale trein van het Alexanderplein weer terug in de richting Schönefelde. Maar niet zonder voordien nog luidkeels met " Wij komen terug ! " afscheid te nemen en onze vlaggen een laatste keer voor de ogen van de gif en gal spuwende linkse massa te laten waaien.

De demonstratie was daarmee een volledig succes – en hopelijk ook een waardig begin van toekomstige betogingen van deze soort – voor de Beweging, hetgeen opnieuw door het feit wordt bevestigd, dat over de demonstratie vergelijkbaar wenig, praktisch niets in de systemmedia bericht werd. Want het is toch uiteindelijk pijnlijk voor de BRD, vandaag de dag toe te geven, dat nationale krachten hecht, oprecht en eervol kleur bekend hebben, en dat de enige arrestaties en geweldadigheden aan de kant van de opgezwiepte "antifascisten" aan te treffen waren. Maar ook wanneer het systeem verder onze overwinningen doodzwijgt, belasteringen en leugens tegen ons de wereld in helpt, ons vervolgt, zo doet dat al vermoeden, dat het spoedig met hem ter einde loopt. Want deze demonstratie, alweer de vijfde (!) in Berlijn in dit jaar, is pas het begin ! En al snel weerklinken opnieuw onze stappen en leuzen in Duitslands straten, zal de geest van Duitsland en van de nationaalsocialistische Beweging wederopstaan, als het weer luidt: Die Straße frei!

Heil Hitler !

Jochen Peipers laatste strijd.

Jochen Peiper werd op de dertigste januari 1915 als zoon van een officiersfamilie in Berlijn geboren. Hij behoorde tot de Leibstandarte SS Adolf Hitler. 1938 werd hij benoemd tot adjudant van de Reichsführer SS Heinrich Himmler. Bij het uitbreken van de oorlog verzocht hij echter om frontdienst. Hij voerde het bevel over de tiende compagnie van de SS Leibstandarte Adolf Hitler in Polen, Nederland, België en Frankrijk. In het jaar 1941 vecht hij in Rusland met het derde tankbataljon van het SS tankgrenadierregiment twee. Hij vervangt de 320ste infanteriedivisie van Generaal Postel, omsingeld bij Charkov. Op negentien maart 1943 is hij in Italië. In november van hetzelfde jaar vecht hij voor het Rijk in Zitomir en doorbreekt hij met het 1ste leger de omsingeling bij Kamenets Podolsk. Tot aan oktober 1944 vecht hij aan de Westwall. Op de zestiende december 1944 – onder leiding van Sepp Dietrichs zesde tankleger – staat hij aan de punt van het Ardennenoffensief met de eerste SS tankdivisie Leibstandarte Adolf Hitler.

Hij stoot op tot aan La Gleize bij Stavelot. Afgesneden van de rest van het leger, wordt hij omsingeld. Desondanks kon hij zich met zijn manschappen te voet, in ijzige kou en onder achterlating van het oorlogsmaterieel, redden.Steeds onder het bevel van Sepp Dietrich vocht hij tot het einde tegen de Russen, ten westen van de Donau bij Wenen. Zo ook in de Alpen bij Sankt Pollen en Krems, waar hij zich tenslotte met zijn manschappen aan de Amerikanen overgeeft. Hij bracht het tot SS-Obersturmbannführer en Ridderkruisdrager met zwaarden.

Na de caputulatie van Duitsland werd deze onberispelijke, edelmoedige en ongelooflijk dappere soldaat opgesloten, geslagen en vernederd. Hij werd beschuldigd tijdens het Ardennenoffensief in Baugnez bij Malmedy het neerschieten van Amerikaanse gevangenen te hebben bevolen: De door gevechtsgroep Jochen Peiper gevangengenomen VS-soldaten werden naar een weide gebracht om ginds hun vervoer tot achter de linies af te wachten. Peiper liet enkele van zijn mannen als bewakers achter. Hijzelf voerde zijn tanks naar Ligneuville aan, de navolgende eenheden ver vooruit. Als het merendeel van de gevechtsgroep in Baugnez aankwam, verbleven daar de troepen en kletsten met hun achtergebleven kameraden.Een verkenningsvoertuig had motorpech en werd gerepareerd. Plotseling schrok een op een tank zittende soldaat op en bemerkte, dat enkele van de Amerikaanse gevangenen van hun onachtzaamheid gebruik gemaakt hadden en wilden vluchten. Hij trok zijn pistool en vuurde een paar waarschuwingsschoten af zonder iemand te raken. Zijn schoten veroorzaakten echter paniek onder de gevangenen, die in alle richtingen uit elkaar liepen. Er werd met maschinengeweren geschoten, waarbij eenentwintig Amerikanen op de vlucht werden neergeschoten.

Na de caputulatie werden de mannen van de 1ste tankdivisie opgespoord en naar het kamp in Zuffenhausen gebracht. Vierhonderd kwamen terecht in de gevangenis van Zwabisch Hall bij Stuttgart. Peipers troep bestond overwegend uit heel jonge soldaten: één van hen was zestien, twee van hen waren zeventien, elf van hen achttien en acht waren negentien jaar oud. Tweeëntwintig van de tweeënzeventig veroordeelden waren dus onder de twintig jaar oud; allen werden gefolterd om een of andere bekentenis af te dwingen. Peiper was een voorbeeld voor zijn manschappen, en onder zijn leiding hield de legereenheid zich goed. Nooit kwam het tot verraad binnen de eenheid. De mannen werde naar het concentratiekamp Dachau gebracht, waar op een showproces tweeënzeventig van de vierenzeventig beschuldigden werden veroordeeld. Eentje pleegde zelfmoord, eentje was Elzasser en werd aan een Frans

Gerechtshof uitgeleverd. Drieënveertig – onder hen ook Peiper, die voor de daden van zijn manschappen ter verantwoording werd geroepen – werden tot de dood door de strop, tweeëntwintig tot levenslange opsluiting, acht tot twintig jaar, en elf tot tien jaar gevangenis veroordeeld. Het proces werd later heropend en de doodstraf werd omgezet in levenslange opsluiting. Na elf jaar werd Jochen Peiper als laatste van zijn gevechtsgroep in december 1956 vrijgelaten.

In januari 1957 begon hij, voor Porsche in Frankfurt te werken.Syndikaten (lees: misdadige organisaties) verlangden zijn ontslag. Aansluitend werkte hij nog voor Volkswagen in Stuttgart, maar ook daar werd hij wegens een linkse hetze de laan uit gestuurd. Daardoor erkende hij, dat hij niet langer in Duitsland kon blijven en trok met zijn gezin naar Frankrijk. In het jaar 1940 had hij gedurende de aanvalsoorlog de omgeving van het Langresplateau leren kennen en haar toen al mooi en en rustig gevonden. Toen heeft hij een Franse krijgsgevangene, een Duitsvriendelijke nationalist, geholpen, die in Reutlingen bij bekenden van Peiper als dwangarbeider in een garage moest werken. Er kwam daarna een regeling tussen Duitsland en Frankrijk, waarbij voor elke vrijwillige arbeider die naar Duitsland ging om te werken, twee krijgsgevangenen naar huis mochten komen. Op voorspraak van Peiper mocht die man, Gauthier, naar zijn familie terugkeren. Hij had Peiper niet vergeten, en toen deze in het jaar 1957 Duitsland moest verlaten, was het Gauthier die hem hielp en hem de watermolen van Traves verkocht. Het gebouw was echter in slechte staat en Peiper had niet de nodige middelen om de molen op te knappen. SS-Obersturmbannführer Erwin Ketelhut heeft

vervolgens de Watermolen overgenomen en Peiper liet voor zich een huisje bouwen op de hoogvlakte, hoog op de Saonoever, verscholen in het struikgewas, niet te zien vanaf de weg en als een militaire vesting. Zestien jaar lang heeft hij daar – ondanks dreigementen en anoniem bellen – toch redelijk rustig geleefd.

Op de elfde juni 1976 kocht hij draad voor een kennel in een winkel in Vesoul, de districtshoofdstad. De verkoper, een Elzasser, Paul Cacheux, lid van de communistische partij, herkende aan zijn accent dat hij Duitser was en vroeg hem, of hij tijdens de oorlog in Frankrijk geweest was. Peiper betaalde met een cheque met daarop zijn naam en adres. Paul Cacheux sloeg Peipers naam op de "bruine lijst" na, waarop alle gezochte Duitsers opgetekend waren. Hij gaf zijn gegevens door aan de Resistance. Op tweeëntwintig juni schreef de Franse communistische krant "L´Humanité": "Wat doet deze Nazi in Frankrijk ?".

Geëist werd dat men Peiper dwong om Frankrijk te verlaten. In Traves werden pamfletten onder de dorpsbewoners verspreid waarop Peiper als oorlogsmisdadiger en Nazi aangeduid werd. Op de muren in Veroul kladderde men: " Peiper, wij zullen je een 14de juli bereiden !".

De veertiende juli is zoals bekend Frankrijks nationale feestdag.

In de ochtend van de dertiende juli stuurde Peiper zijn aan kanker lijdende vrouw naar Duitsland. Hijzelf wilde het huis niet verlaten, omdat hij verwachtte dat men zou het in brand wilde steken. Zijn buurman Erwin Ketelhut had voorgesteld de nacht op de watermolen door te brengen maar Peiper sloeg dit af. Hij wilde ook daarom niet dat Ketelhut bij hem bleef omdat deze op de aanvallers zou hebben geschoten. "Nee", zei hij, "Er is al genoeg gedood."

Jochen Peiper wachtte op het dakterras van zijn huis van waaruit hij de gehele Saonrivier kon

Bewaken. Erwin Ketelhut had hem zijn geweer geleend. Om half twaalf ´s avonds hoorde hij geritsel in het struikgewas en aanschouwde een dozijn mannen die de stijle rivieroever beklommen. Hij schoot in de lucht om de bezopen kerels schrik aan te jagen. Zij riepen hem toe naar buiten te komen. Hij deed de deur open om met ze te praten.

Wat daarna voorviel, kunnen alleen de daders zelf vertellen. Het stoffelijk overschot van Obersturmbannführer Jochen Peiper was verkoold en nog slechts één meter lang, het had geen handen of voeten meer. Hij stierf om ongeveer één uur ´s nachts. Het huis was afgebrand, het dak ingestort. Wat is er tussen half twaalf en één uur gebeurt ? Leefde de Obersturmbannführer toen hij verminkt werd ? Leefde hij nog toen hij verbrand werd ? Men heeft petroleum op de bodem gegooid en met een mengsel van benzine en motorolie aangestoken. Peiper lag in zijn bed in de slaapkamer, op de linker zij, de rug naar de muur, een arm voor de borst gebogen. Er was niets op hem gevallen. Hij is door grote hitte omgekomen. Het lichaam was niet gecremeerd maar ineengeschrompeld.

Erwin Ketelhut en de Fransmannen, die hem gekend hebben en gewaardeerd hebben, waren van mening dat deze ridderlijke man, die zoveel gevaren getrotseerd heeft, niet op zo een manier had mogen omkomen. De moordernaars waren met hun wagen over de weide tot aan de rivieroever gereden, waar twee kleine boten klaar lagen. Daarmee waren ze de Saon overgestoken en moesten daarop de stijle oever door de bosjes opklauteren. Na de moord liepen ze in de andere richting over de weide, voor het huis naar de weg. De brandweer zocht in de rivier naar de vermiste lichaamsdelen. De onderzoekswerkzaamheden van de Franse politie duurden zes maanden. De communisten uit Vesoul en de Resistance-leden werden verhoord. Niemand wist iets ! Aansluitend werd de zaak te boek gesteld. Niemand is ooit gearresteerd of bestrafd ! De omgeving van Traves is dun bevolkt, er zijn in doorsnee tien inwoners per vierkante kilometer. Iedereen kent daar iedereen en men weet alles van elkaar.

De daders zijn de bevolking bekend maar men zwijgt. In de nacht van dertien op veertien juli houden wij een herdenkingswake voor Oberstrumbannführer en Ridderkruisdrager Jochen Peiper. Het onrecht dat hem aangedaan werd zal niet onbestraft blijven ! Door zijn gruwlijke dood heeft Jochen Peiper zijn volk en zijn vaderland de laatste eer bewezen.

Kerstverhaal.

Het kan misschien voor ons moeilijk te begrijpen zijn, hoezeer Adolf Hitler zijn volk na aan het hart lag, zelfs al in de vroege jaren van zijn strijd ten gunste van zijn volk. Een verhelderende aanwijzing voor zijn ware genegenheid, die van begin af aan hem omgaf, is door de officiële biograaf van de Partij, Heinrich Hoffmann, behouden gebleven. Deze herinnerde zich aan een voorval dat kort voor kerstmis 1923 in München plaatsvond.Iets langer dan een maand geleden waren zestien kameraden voor de Feldherrnhalle neergeschoten. De Beweging had zich op de putschpoging van de negende november gebroken, haar leden waren dood, hielden zich schuil of werden, zoals haar Führer, in de gevangenis opgesloten. Nadat de vonk der hoop doofde, verdronken in bloed, zakte het naoorlogse Duitsland opnieuw terug in de grauwe vertwijfeling van sociale chaos, economische ondergang en cultureel verval. Dit was het toneel van de door Hoffmann vertelde scène van die duistere kerst achtenzestig jaar geleden…

"De kunstenaars in de Hitler-Beweging maakten plannen om bij het Blüte-café in de Blütestraat met een groep personen een levend schilderij te vormen, en zo onder de titel Adolf Hitler in gevangenschap, te huldigen.

"Ik ontving de opdracht de een gelijkende dubbelganger van Hitler te vinden. Zo kwam het, dat ik op een man stuitte, die een verbluffende gelijkenis met hem vertoonde. Ik vroeg hem of hij aan het levende schilderij wilde deelnemen, en hij verklaarde zich bereid dit te doen.

"De grote hal van het Blüte-café was gevuld met mensen. Een respectvolle stilte onstond toen het doek opging, en een gevangeniscel werd vanuit het halfdonker zichtbaar. Achter het kleine getraliede raam kon men de vallende sneeuwvlokken herkennen. Aan een kleine tafel, met zijn rug naar het publiek zat een man. Een onzichtbaar mannenkoor zong Stille nacht, heilige nacht.

"Als de spanning van de laatste muziek langzaam teniet ging, kwam er een heel klein engeltje

tevoorschijn, die een verlicht kerstboompje droeg, dat vriendelijk op de tafel van de eenzame man geplaatst werd.

"Langzaam draaide ´Hitler` zich tot hij het publiek in het gezicht keek. Velen dachten dat het

feitelijk Hitler zelf was, en een snikken ging door de hal.

"De lichten gingen aan en ik zag overal om mij heen mensen met vochtige wangen en snel verdwijnende zakdoeken."

Bron: Hitler war mein Freund (Hitler was mijn vriend) door Heinrich Hoffmann, Burke Co., Londen.

Frontberichten.

Nazi „Internet-Radio" : De eerste geluidsgegevens in Duitse en Engelse taal staan sinds de zevenentwintigste oktober 2000 op de NSDAP/AO webpagina. (Al sinds de negentiende oktober ook het Horst Wessellied.) "Het weekprogramma" bestaat in de Duitse en Engelse taal en sinds november ook in de Franse taal. Onze URL: http://www.nazi-lauck-nsdap.com

Jonni Hansen : Op de eenentwintigste november is de DNSB-Leider Jonni Hansen begonnen aan zijn achttien maanden vrijheidsstraf (wegens zelfverdediging !). Stuur hem solidariteitsbrieven ! Jonni Hansen, #6592, Postboks 532, DK-3000 Helsingör, Denemarken.

Een bomaanslag op het DNSB-hoofdkwartier in Greve richtte slechts een onbeduidende schade aan.

Meer boeken : Sinds laat november staan de boeken Eine Einführung zur NSDAP/AO: Der Kampf geht weiter ! in de Franse taal, alsook Adolf Hitler Zitate en SS-Mann und die Blutsfrage in de Russische taal op de NSDAP/AO webpagina. Er staan ook boeken in de Duitse, Engelse en Bulgaarse taal op. Spoedig ook in het Nederlands !!!

Servië: Een propaganda-actie met NSDAP/AO hakenkruiszelfklevers heeft op de zestiende en nogmaals op de achttiende november tot minstens vier televisieberichten – met vermelding van het NSDAP/AO adres--geleid. Wij feliciteren onze Servische kameraden.

Een verlate aanwijzing: In oktober wilde het zogenaamde Bundestoetsingsbureau tegen geschriften die een gevaar voor de Jeugd vormen ook de computerspellen van de NSDAP/AO webpagina op haar lijst opnemen. Echter die waren reeds niet meer afroepbaar.

Kostenloze werving: Begin oktober heeft de minister van Binnenlandse zaken Schily in een televisie-interview met brutaltiteit beweert, dat het Amerikaanse volk een verkeerd begrip zou hebben van de Vrijheid van meningsuiting. De VS-regering zou de NSDAP/AO webpagina moeten verbieden…Op de zesde oktober berichtte de BILD-ZEITUNG over het nieuwste computerspel van de NSDAP/AO. Het gevolg: een verdubbeling van treffers…Op de vijfentwintigste september publiceerde FOCUS(#39) een artikel over de NSDAP/AO webpagina. De Nedersaksische VS-Leider Rolf Peter Minnier meent, deze webpagina zou een "nieuwe dimensie van racistische propaganda op het Internet" bereiken.

Poging tot moord ? Op de intensive-care-afdeling moest de jonge kameraad Axel Reitz binnengebracht worden, die nog maar nauwelijks in het leven teruggeroepen kon worden. De gevangenisleiding had de politieke gevangene het verstrekken van insuline geweigerd, hoewel zij daarover geïnformeerd waren, dat insulinegebrek voor hem de dood betekenen zou. Hij was al bewusteloos toen het de door de vader ingeroepen politie lukte, de gevangenis binnen te dringen en de jeugdige te redden. Nu loopt er een onderzoek tegen de gevangenisleiding en de dienstdoende arts.

Gevraagd

1. Boeken en tijdschriften van het Derde Rijk evenals originele (voor-1945) opnamen met Duitse marsen.

2. Kameraden die vloeiend een buitenlandse taal schrijven (niet perse spreken) en bereid zijn vertalingen te maken.

3. Internet activisten om sites samen te stellen en voor de verspreiding van informatie.

NSDAP/AO: PO Box 6414, Lincoln, NE 68506 USA www.nazi-lauck-nsdapao.com

Prijzen Lijst

NSDAP/AO Nederlands